Mijn werk bij TOF Wonen is meer dan een baan. Ik ben een ‘professionele vriend’, een tijdelijke steunpilaar voor mensen wiens levensfundament even scheef is komen te staan. “Mijn werk begint vaak bij de vraag: ‘Kunt u mij helpen?’ of ‘Hoe kan ik u helpen’?. Soms blijkt dat te gaan over een berg papieren op tafel, waarachter een berg aan gedachten schuilgaat. Een andere keer gaat het om de verlammende angst voor schulden, waar ik samen met iemand de eerste stap uit zet. En soms gaat het simpelweg hierom: dat iemand niet meer alleen in het donker zit. Dan zoeken we samen naar de weg terug naar de eigen kracht, om het licht zelf te kunnen blijven houden.”. Dit werk heeft me geleerd dat veerkracht geen kwestie van brute kracht is, maar van een veer die precies de juiste steun vindt om weer omhoog te veren. Ik heb Tilburg niet van een kaart geleerd, maar van de drempels die ik overging en de voordeuren die voor mij opengingen. Ik ken de stad van binnenuit.

Daarom is de strijd voor kans gelijkheid voor mij geen abstract ideaal. Het is een brandend urgent besef. Ik zie hoe die ongelijkheid als onkruid tussen de stoeptegels groeit en de weg naar de toekomst voor kinderen blokkeert en waar het allemaal toe kan leiden. Dat is de reden dat ik de stap naar VoorTilburg013 zette. De politieke arena was een onbekend terrein, maar mijn kompas niet: het wees al jaren naar dezelfde richting.

“De ware maatstaf van een samenleving is niet haar rijkdom, maar hoe ze een helpende hand biedt aan wie even het evenwicht even kwijt is.”

Die overtuiging is voor mij leidend, gebakken in mijn praktijkervaring en nu mijn politieke kompas: iedereen heeft een onvoorwaardelijk recht op de zorg en ondersteuning die hij of zij (tijdelijk) nodig heeft. De keuzevrijheid van een mens – welk pad naar herstel of groei ook het beste bij hem of haar past – mag nooit in de kiem worden gesmoord door bureaucratie of budget. In Tilburg moet het recht op een menswaardig bestaan, op welzijn, altijd zwaarder wegen dan louter economische belangen.

Mijn doel is een Tilburg dat niet selecteert op postcode, maar investeert in potentie. Een stad die niet vraagt ‘wat is er mis met je?’, maar ‘wat heeft jouw unieke veer nodig om te kunnen springen?’ Over vier jaar hoop ik op een rechtvaardigere stad, waar dit principe in elke wijk voelbaar is. Waar iedereen de steun vindt om te kunnen groeien en niemand aan de kant hoeft te staan.

En mijn favoriete plek? Dat is en blijft gewoon de Korvelseweg. Geen ideaalbeeld, maar de rauwe, levendige realiteit waar het leven van Tilburg dagelijks samenvloeit. De geuren, de geluiden, de ontmoetingen – het is de slagader waar de hartslag van de stad het hardst voelbaar is voor mij. Die pure, onopgesmukte vitaliteit is wat ik koester en waar ik me voor inzet: dat elke Tilburger zich onderdeel kan voelen van zo’n levendig geheel.

Ik geloof niet in redden. Ik geloof in naast iemand gaan staan, tot de grond onder zijn of haar voeten weer stevig aanvoelt en de weg vooruit zichtbaar wordt. Dat is de stad die we samen kunnen bouwen: steen voor steen, gesprek voor gesprek, kans voor kans.